Historia bankowości na świecie
Banki były znane już w starożytności. Istnieją dokumenty świadczące o funkcjonowaniu domów bankowych w Babilonie w XII w. p. n.e., W Grecji i w starożytnym Rzymie. Banki te zajmowały się głównie wystawianiem weksli oraz interesami kredytowymi z, których najważniejsze obecnie są kredyty hipoteczne. Jednak wraz z upadkiem kultury starożytnej nastąpił kres rozwoju systemu bankowego.
Dopiero późniejszy rozkwit wymiany towarowo – pieniężnej doprowadził do odrodzenia się instytucji finansowych. Najstarszą formą operacji finansowych była lichwa, czyli pożyczanie pieniędzy lub towarów osobom potrzebującym. Pojawiła się wcześniej niż pieniądz, ponieważ lichwiarze początkowo pożyczali towary. W zamian za pożyczkę lichwiarze ściągali bardzo duże odsetki z powodu dużego ryzyka niewypłacalności dłużników, a także ponieważ wykorzystywali trudną, niekiedy przymusową sytuację pożyczkobiorcy.
Następnym etapem rozwoju instytucji finansowych byli średniowieczni złotnicy
i handlarze pieniędzmi, którzy przyjmowali na przechowanie złoto oraz wymieniali monety miejscowe na zagraniczne albo na złoto lub srebro w stanie surowym. Poza przechowywaniem pieniędzy złotnicy zajmowali się też transferem pieniędzy. Dokonywali tego za pomocą poleceń wypłaty, to znaczy jedna osoba polecała drugiej dokonanie wypłaty na rzecz osoby trzeciej. W ten sposób pojawił się odpowiednik dzisiejszych czeków bankowych. Pośredniczyli także w obrotach płatniczych poprzez przenoszenie wkładów
z konta na konto w kręgu swych klientów. Stąd powstała później nazwa bank żyrowy od słowa „giro” czyli krąg.
Ważnym etapem w dziejach rozwoju systemu bankowego było pojawienie się banków handlowych (komercyjnych). Banki te zaczęły łączyć dwie funkcje, które wcześniej były traktowane oddzielnie, tj. udzielanie pożyczek i przyjmowanie depozytów. Pierwsze banki komercyjne szybko stały się najważniejszymi ośrodkami handlu światowego powstały one pod koniec XIV wieku w północnych Włoszech dlatego nazwa banku wywodzi się od włoskiego słowa „banca” oznaczającego stół służący wekslerzowi za prymitywny kantor. Wśród najstarszych banków wymienia się: Casa di San Goirgio w Genui założona w 1586 r.,
Banco de Rialto w Wenecji (1587), Banco di San Ambrosio w Mediolanie (1593 r.) nieco później zaczęły powstawać banki na płn. Europy: w Amsterdamie (1609r.), Hamburgu (1919), i Rotterdamie (1635 r.).
Istotnym usprawnieniem systemu bankowego było pojawienie się w XVII wieku w Anglii biletów bankowych, czyli banknotów, będących zaświadczeniami depozytowymi zawierającymi zobowiązania banku do wypłaty na żądanie określonej ilości złota lub złotych monet złożonych przedtem w depozyt.
Z czasem w różnych krajach zaczęła utrwalać się tendencja do monopolizacji emisji banknotów przez banki będące pod kontrolą państwa w celu zwiększenia bezpieczeństwa obrotów finansowych. Przywilej ten uzyskiwały banki centralne, które zaczęły pojawiać się na świecie od XVII wieku. Początkowo emitowały one banknoty pod zastaw złota i srebra. Odchodzenie od wymienialności banknotów na złoto spowodowało przekształcenie się banknotów w pieniądz papierowy oraz w okresie późniejszym pojawienie się takich udogodnień jak karty kredytowe. Pierwszym historycznie bankiem emisyjnym był Bank Szwecji, który powstał w 1668 r., natomiast za najstarszy bank centralny uznaje się Bank Anglii utworzony w 1694 r. W 1800 r. Powołany został Bank Francji w 1814- Bank Holandii, w 1817 – Narodowy Bank Australii i Bank Norweski, w 1850 – Bank Belgii, w 1856 – Bank Hiszpanii, w 1860 – Państwowy Bank Rosji, w 1875 – Niemiecki Bank Rzeszy, 1882 – Bank Japonii, w 1913 r. - bank centralny Stanów Zjednoczonych, nazwany Systemem Rezerwy Federalnej (FED).
Jeśli są państwo zainteresowani tematyką taką jak: tanie kredyty, ubezpieczenia, leasing, faktoring, private-banking, konta bankowe, doradztwo finansowe, notowania giełdowe i wiele innych to zapraszamy na naszą witrynę. Finanse i bankowość to nasza pasja.